Od października 1934 do kwietnia 1936 był również kierownikiem Biura Planu Regionalnego Podhala i Beskidów Zachodnich, a w 1939 – pracowni architektonicznej ZUS. W owym czasie publikował także artykuły branżowe w miesięczniku „Przegląd Budowlany”.

Tuż przed agresją Niemiec na Polskę został zmobilizowany i 12 sierpnia 1939 skierowany do grupy fortyfikacyjnej. Po kampanii wrześniowej znalazł się w Eger na Węgrzech, gdzie 20 października 1939 został internowany. W 1940 przedostał się najpierw do Francji, a po jej klęsce – do Wielkiej Brytanii. Od sierpnia 1941 pracował w referacie spraw mieszkaniowych w Ministerstwie Handlu w Londynie. W latach 1943–1945 był w nim kierownikiem działu budownictwa i robót publicznych. Zajmował się wówczas także działalnością społeczną. Organizował kursy techniczne dla polskich żołnierzy i był współzałożycielem polskiego wydziału architektury na Uniwersytecie Liverpoolskim.

Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Polski i już w 1945 wstąpił do PSL, a w 1949 – do PZPR. Niedługo po przyjeździe otrzymał powołanie na stanowisko podsekretarza stanu (wiceministra) w Ministerstwie Odbudowy. Następnie taki sam urząd sprawował w ministerstwach: Budownictwa oraz Budownictwa Miast i Osiedli.