Tatarzy w Trzciance – społeczność tatarska zamieszkująca Trzciankę (województwo wielkopolskie) i okolice.

Historia mały|240x240px|Nagrobki muzułmańskie na cmentarzu komunalnym w Trzciance Ludność tatarska przybyła do Trzcianki po 1945 z dawnego województwa nowogródzkiego II Rzeczypospolitej w obawie przed prześladowaniami przez Sowietów, którzy przejęli tereny polskie. Największe skupiska przesiedlonych w tym okresie Tatarów powstały w Gdańsku, Szczecinie, Szczecinku, Gorzowie Wielkopolskim, Wałczu i Trzciance. Do tego ostatniego miasta przyjechało kilka rodzin przede wszystkim z okolicy Nowogródka i Nieświeża reprezentujących rody tzw. Tatarów ziemskich (hospodarskich) wywodzących się z arystokracji krymskiej (Aleksandrowiczowie herbu Szreniawa, Bajraszewscy herbu Łuk, Chazbijewiczowie herbu Strzałka, Jakubowscy herbu Topór, Kozakiewiczowie, Smólscy i Smolscy herbu Araż, Sobolewscy herbu Ślepowron)Anna Szymaszek, Powojenni osadnicy Trzcianki i okolic – losy trzcianeckich Tatarów, Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka, Trzcianka, 2022, s. 2–8, 10, 13–15.. Początkowo Trzcianka była najważniejszą dla osadników tatarskich miejscowością w pasie zachodniej Polski, który to prymat utraciła w początku lat 50. XX wieku na rzecz Gorzowa.