Od 18 września do 21 grudnia 1920 roku w stopniu podporucznika pełnił funkcję pomocnika lekarza w Batalionie Maszynowym Saperów. 8 stycznia 1921 roku otrzymał bezterminowe zwolnienie z wojska.

Po ukończeniu studiów medycznych w październiku 1922 roku podjął pracę w Szpitalu Wolskim na oddziale chorób wewnętrznych, gdzie został asystentem Anastazego Landaua. Prowadził działalność naukową; wydał 31 publikacji, w tym 3 autorskie i 28 współautorskich. Ponieważ praktyka w szpitalu była nieodpłatna, przyjmował prywatnie pacjentów w swoim mieszkaniu przy ulicy Siennej 45. 16 czerwca 1927 roku urodził mu się syn Jerzy.

Niedługo później wygrał konkurs na naczelnego lekarza Szpitala Żydowskiego w Białymstoku i tam też się przeniósł. Jako lekarz naczelny i ordynator oddziału wewnętrznego pracował tam od stycznia do listopada 1930 roku. W tym czasie został ogłoszony konkurs na ordynatora oddziału wewnętrznego Szpitala Starozakonnych na Czystem w Warszawie, który Fejgin wygrał i powrócił do Warszawy. Publikował m.in. w „Warszawskim Czasopismie Lekarskim”, „Medycynie”, „Polskiej Gazecie Lekarskiej” i „Polskim Archiwum Medycyny Wewnętrznej”. Przebywał na stażu w szpitalu Charité w Berlinie. W latach 1935–1939 prowadził wykłady w Szkole Pielęgniarstwa PCK.