W marcu 1945 roku przebywał wraz z jednostką w okolicach Gorzowa Wielkopolskiego, a następnie niedaleko Wrocławia. Od kwietnia 1945 roku przebywał w Ruszowie, opiekując się żołnierzami rannymi podczas operacji łużyckiej.
Za swoją służbę podczas II wojny światowej, w grudniu 1945 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi i awansowany do stopnia majora.
Polska Ludowa Jako starszy inspektor internista Polowego Punktu Ewakuacyjnego nr 3 pracował do końca sierpnia 1945 roku. Po zakończeniu służby wrócił z synem do Warszawy, gdzie rozwijał swoją działalność naukową. Ożenił się także z dentystką Cecylią Byszkowską-Szmidt. W 1947 roku krótko pracował w komitecie redakcyjnym czasopisma „Lekarz Wojskowy”. W 1948 roku przebywał na trzymiesięcznych studiach w Nowym Jorku. W 1949 roku został awansowany do stopnia pułkownika.
W 1950 roku uzyskał stopień naukowy docenta doktora habilitowanego na podstawie pracy O badaniu czynnościowym narządów krążenia i o nowej próbie wodno-sercowej. Próba wodno-sercowa zwana jest próbą Fejgina. W latach 1954–1971 był redaktorem głównym „Wiadomości Lekarskich”.