To pozwoliłoby zlokalizować pochówki częściowo pod dzisiejszym Sqaq il-M.U.S.E.U.M.

Wnętrze Z wcześniej wymienionego protokołu dowiadujemy się, że w odróżnieniu od innych kościołów budowanych na tradycyjnej osi wschód-zachód, jego ołtarz główny w 1615 nie znajdował się na wschodnim krańcu, ale na zachodnim (gdzie większość innych kościołów ma swoje główne wejście). W kościele znajdowały się dwa ołtarze, z czego nakazano wówczas usunięcie ołtarza bocznego, uznając go za „zbędny”. W ołtarzu głównym brakowało krucyfiksu, który wizytator nakazał zastąpić krucyfiksem z ołtarza bocznego.Sprawozdanie Cagliaresa mówi również o dwu wejściach do kościoła, z drewnianymi drzwiami i żelaznymi kratami, oboma skierowanymi na południe. Oznacza to, że dostęp do kościoła prowadził z dzisiejszego Sqaq il-M.U.S.E.U.M. Lampa świątynna zwisała z sufitu przed ołtarzem, na dachu znajdował się dzwonek, prawdopodobnie w bell-cot, a ściany były pobielone. Wnętrze kościoła było dobrze doświetlone, światło wpadało przez dwoje drzwi i dwa okna chronione drewnianymi okiennicami. Z protokołu wizytacji wynika, że ​​istniały tu również dkieken (kamienne ławki) takie, jak na przykład w Ħal Millieri.