Smuszkiewicz ocenia, że choć fabuła powieści składa się ze znanych elementów, jej wartość polega na „świadomym, choć w narracji bardzo stonowanym, podrabianiu stylistycznej maniery i popularnych chwytów tradycyjnej fantastyki naukowej”.

Podobnie uważa Andrzej Niewiadowski, pisząc, że autorzy „z pełną świadomością podrabiają popularne chwyty fantastyki naukowej”, zaznaczając swój dystans wobec opisywanych wydarzeń.

Maciej Parowski sytuuje utwór wśród innych opisujących motyw „dochodzenia do prawdy w społeczeństwie poniżonym, rozszczepionym”. Choć ocenia, że w przeciwieństwie od innych utwór Krzepkowskiego i Wójcika charakteryzuje ciążenie ku fantastyce „technologiczno-medycznej”. W efekcie krytyk ocenia, że książka nie do końca wpisywała się w awangardę fantastyki socjologicznej w Polsce końca lat 70., lecz sytuuje ją raczej na pograniczu z klasyczną science fiction, porównując do twórczości Wiktora Żwikiewicza („zbudowali bardzo intensywną i bardzo własną wizję, w której na plan pierwszy wysuwa się bogaty obraz i bujna narracja, a nie proste przesłanie”).