Po zakończeniu wojny był jednym z „Pionierów Wrocławia”, dokumentując na zdjęciach zniszczenia miasta. Następnie powrócił do Poznania, gdzie pracował m.in. jako konferansjer w Filharmonii Poznańskiej, lektor w tutejszej rozgłośni Polskiego Radia oraz w Państwowej Organizacji Imprez Artystycznych „Artos” (1953-1955). W latach 1955–1958 występował w Teatrze Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. W kolejnych latach był członkiem zespołów: Teatru Popularnego w Grudziądzu (1958-1959), Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie (1959–1960), Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie (1960–1967). W 1961 roku zdał eksternistyczny egzamin aktorski. W 1965 otrzymał wyróżnienie za rolę Gotarda Pszonkina w przedstawieniu „Aktor” Cypriana Kamila Norwida na II Telewizyjnym Festiwalu Teatrów Dramatycznych. Od 1968 roku grał w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu, gdzie pracował aż do przejścia na emeryturę w 1978 roku. W latach 1958–1980 wystąpił w ośmiu audycjach Teatru Polskiego Radia.

Był kolekcjonerem i znawcą broni i militariów, amatorsko zajmował się również fotografią, malarstwem oraz tworzeniem poezji. Był dwukrotnie żonaty, jego drugą żoną była aktorka Wanda Węsław-Idzińska (1925–2004).