W wyglądzie babirussy sulaweskiej zwracają uwagę grube i długie górne kły, które kierują się do góry nieco zbieżnie i zakrzywiają się grzbietowo po łuku koła. U samca są szczególnie dobrze rozwinięte, nachodzą na siebie. Dobrze rozwinięte są również dolne kły. Pierwszy i trzeci trzonowiec dolny oraz drugi i trzeci górny są u babirussy sulaweskiej dłuższe niż u dwu pozostałych babiruss. Babirussa wąsata ma krótsze, smukłe kły, podobnie babirussa malengeńska. Zęby trzonowe przypominają swe homologi u babirussy wąsatej.
Pysk osobników tego rodzaju nie przejawia typowych przystosowań do rycia w ziemi, tak charakterystycznych dla przedstawicieli rodziny świniowatych. U większości z nich specjalna kość dziobowa stanowi podparcie dla tkanki łącznej tworzącej dysk rhinarium. Nie występuje on u babiruss.
Babirussa sulaweska cechuje się czaszką dłuższą od pozostałych dwu gatunków babiruss, wąsatej i malengeńskiej. U zwierząt ze środka Celebesu jest ona węższa. Jednakowoż status taksonomiczny tychże zwierząt jest wątpliwy.
Wbrew wcześniejszym pracom, stwierdzającym znaczące odrębności anatomiczne w układzie mięśniowym i pokarmowym babiruss i innych świniowatych, nowsze wskazały raczej podobieństwo mięśni i żołądka.