Zbór w Zabrzu dalej rozwijał się liczebnie. Kontynuowano organizację nabożeństw w domach, prowadzone były one w prawie wszystkich lokalach należących do jego członków. Z uwagi na niemożność zaspokojenia potrzeb coraz liczniejszej wspólnoty poprzez prowadzenie działalności w mieszkaniach prywatnych, Władysław Brosz w 1973 zdecydował o przeznaczeniu swojego mieszkania w Przyszowicach na dom modlitwy. Zostały w nim wyburzone ściany działowe i wykonany remont, wobec czego pozyskano jedną dużą salę, mogąca pomieścić zgromadzonych na nabożeństwach. Wspólnota pełniła w tym okresie opiekę nad społecznościami współwyznawców z Bielska-Białej, Dąbrowie Górniczej, Henrykowa, Imielina, Jaworzna i Nysy. Prowadziła również działalność misyjną przy zakładaniu nowych zborów w innych rejonach kraju.
W 1981 dokonano rejestracji zboru jako stowarzyszenie. Zakupiony został następnie wzniesiony przed II wojną światową budynek w Zabrzu-Mikulczycach przy ul. Strzelców Bytomskich 13A, który wyremontowano i przystosowano na nowy dom modlitwy. Obiekt mieścił główną salę nabożeństw, salkę dla rodziców z małymi dziećmi, salki katechetyczne, pokoje gościnne i mieszkanie dla pastora, a także jadalnię, która stała się miejscem organizacji poczęstunków (agapa) oraz przyjęć weselnych.