„Standardy wytrzymałości statków powietrznych”, w 1937 r. opublikowano „Informator dla konstruktorów”, który w uzupełniły w późniejszych latach opracowania „Hydromechanika wodnosamolotu” i „Wytrzymałość samolotu”. W 1943 r. ukazał się „Podręcznik dla konstruktorów”.
Szybki rozwój lotnictwa, a co za tym idzie zakres prac badawczych, zmusił władze Instytutu do szukania możliwości stworzenia większego centrum badawczego poza terenem Moskwy. W wybranej lokalizacji w 1935 r. rozpoczęto budowę hal doświadczalnych. W pobliżu powstało osiedle dla pracowników, które pierwotnie nazwano Stachanowo, następnie przemianowano na cześć założyciela CAGI na Żukowskij. W kompleksie badawczym powstały tunele aerodynamiczne o dużym przekroju T-101 i T-104 oraz tunel T-106 przystosowany do badań w zakresie prędkości okołodźwiękowych. Tunel T-101 z eliptyczną dyszą o wymiarach 24 na 14 metrów zapewnia prędkość przepływu do 52 metrów na sekundę i jest wykorzystany w XXI w.