Zaproszenia na nabożeństwa wspólnoty kierowane były do członków innych niezarejestrowanych zborów. Do legnickiego zboru przyłączały się kolejne osoby, w jego siedzibie w mieszkaniu ul. Skłodowskiej prowadzono cztery nabożeństwa tygodniowo, natomiast chrzty odbywały się w Orsku. Utrzymywano ścisłe relacje ze zborem w Polkowicach Dolnych i wszystkimi niezarejestrowanymi wspólnotami na terenie całego kraju, dzięki czemu Legnica stała się jednym z głównych punktów ruchu pięćdziesiątników w Polsce. Główne stanowiska w zborze pełnili wówczas Teodor Bubniak, Jan Kuczek, Franciszek Nocek, Prokop Obuchanicz i Kazimierz Poręba. Około 1960 do miasta przybył Feliks Janik, który również zaangażował się w pracę na rzecz wspólnoty. Nawiązano wówczas kontakty ze zborami działającymi na terenie Ukraińskiej SRR.
W połowie lat 60. XX wieku do Legnicy przeniósł się Zdzisław Krasowski. Wraz z żoną Melanią wywodzącą się ze zboru zielonoświątkowego w Suchej Górnej podjęli pracę w tutejszym zborze. Dołączyli do nich także Wiesław Janik i jego żona Stefania. W tym czasie legnicka wspólnota pięćdziesiątników skupiała około 60 członków. Nabożeństwa prowadzone były nadal w domu Jawdyków, liczba ich uczestników sięgała niekiedy nawet 300 osób.