María nie wyszła za mąż. Początkowo wiersze spisywał jej brat Augusto, a po jego śmierci bratanek Ricardo Mujía. Przez wiele lat stanowiły tajemnicę rodzeństwa, dopiero ok. 1850 r. Augusto pokazał je przyjacielowi, dzięki któremu utwór La ciega (Ślepa) opublikowała gazeta „Eco de la Opinión”. Kolejne wiersze ukazywały się w różnych gazetach i czasopismach. Wydawały je również publikacje katolickiej jak „El Cruzado”, czy „El Jardincito de María”. Wybrane utwory znalazły się w antologiach Lira americana Ricardo Palmy i w América poética José Domingo Cortésa. W 2009 r. jej twórczość została zebrana w antologii Obra completa dzięki Gustavo Jordánowi Ríosowi, prawnikowi z Potosí, który przez siedem lat zebrał ponad 300 utworów poetki.
Mujía uważana jest za pierwszą poetkę niepodległego narodu i przedstawicielkę boliwijskiego okresu romantyzmu, który rozwinął się w okresie narodzin i pierwszych lat republiki. W wierszach wyrażała swoją samotność, izolację od świata zewnętrznego, ból po śmierci ojca i cierpienie z powodu licznych zabiegów i operacji, które przeszła próbując odzyskać wzrok. Pogodne tony były wyjątkiem, pojawiły się m.in. w utworze poświęconym Simónowi Bolivarowi. Według Gabriela René Moreno, boliwijskiego historyka i bibliografa, brała udział w ogólnokrajowym konkursie na napis na grobie Bolívara.