Bolesław Marzec (ur. 15 maja 1897 w Lublinie, zm. ?) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 15 maja 1897 w Lublinie, ówczesnej stolicy guberni lubelskiej, w rodzinie Jana i Marii z Kiełczewskich. Ukończył szkołę powszechną w rodzinnym mieście i cztery klasy szkoły handlowej.

15 sierpnia 1915 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 1. kompanii VI batalionu 7 pułku piechoty. W kwietniu 1917 był odnotowany w 4. kompanii 1 pułku piechoty i przedstawiony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. 18 lipca 1917, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży. 11 lipca 1918, po zwolnieniu z internowania, na polecenie przełożonych, wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i został przydzielony do 1 pułku piechoty, późniejszego 7 pułku piechoty Legionów.

W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 26 sierpnia 1920 w czasie wypadu na stację kolejową Żabinka.