Zima 1941–1942 Sytuacja stała się krytyczna latem 1941 roku, a jesienią nastąpiła wielka klęska głodu. Zwłaszcza pierwszej zimy okupacji (1941–1942) wyjątkowo dotkliwe były niedobory żywności i panował powszechny głód, zwłaszcza w ośrodkach miejskich kraju. Tej zimy wskaźnik śmiertelności osiągnął najwyższy poziom i według brytyjskiego historyka Marka Mazowera był to najgorszy głód, jakiego doświadczyli Grecy od czasów starożytnych. Zwłoki zmarłych potajemnie porzucano na cmentarzach lub na ulicach (być może po to, aby ich krewni mogli nadal korzystać z ich kart żywnościowych). W pozostałych przypadkach ciała odnajdywano kilka dni po śmierci. Widok wychudzonych trupów był na ulicach Aten codziennością.

Sytuacja w porcie w Pireusie i na całym obszarze Aten wymknęła się spod kontroli; hiperinflacja rosła w zatrważającym tempie, a cena chleba wzrosła prawie 90-krotnie od kwietnia 1941 roku do czerwca 1942 roku. Według akt armii niemieckiej, w samych Atenach śmiertelność w grudniu 1941 roku sięgała 300 zgonów dziennie, podczas gdy szacunki Czerwonego Krzyża były znacznie wyższe i odnotowywały 400 zgonów, a w niektóre dni liczba ofiar sięgała 1000.