Niemiecki Bank Federalny (niem. Deutsche Bundesbank, potocznie Buba od Bundesbank) – bank centralny Republiki Federalnej Niemiec. Siedzibę swoją ma we Frankfurcie nad Menem i jest częścią Europejskiego Systemu Banków Centralnych.

Historia Bankiem centralnym Rzeszy Niemieckiej od 1875 r. był Reichsbank. Został on zlikwidowany w 1945 r. w wyniku ustaleń konferencji poczdamskiej. W zachodnich strefach okupacyjnych (później RFN) w jego miejsce powołany został w 1948 r. (Bank Deutscher Länder), funkcjonujący do 1957 r., kiedy to na podstawie Ustawy o Bundesbanku z dnia 26 lipca 1957 r. powołano Deutsche Bundesbank. Działalność rozpoczął 1 sierpnia 1957. Od tego czasu do 2001 roku był odpowiedzialny za emisję pieniądza w Niemczech. Wraz z wprowadzeniem waluty euro przekazał swoją niezależność Europejskiemu Bankowi Centralnemu. Od 2011 do 2021 r. prezesem Niemieckiego Banku Federalnego był .

Organy do 2001 Zanim Europejski Bank Centralny przejął w 2001 pełną władzę nad marką niemiecką, Bundesbank posiadał różne organy do sterowania. Najwyższym organem była Rada Banku Centralnego. Składała się ona z: Dyrektorium, w skład którego wchodzili prezes, wiceprezes i sześciu kolejnych członków. Byli oni proponowani przez rząd niemiecki. Dziewięciu prezesów Krajowych Banków Centralnych.