W tym czasie wznoszono liczne stele z inskrypcjami i rzeźbione ołtarze.
W drugiej połowie VI wieku liczba nowych inskrypcji zmalała, a rozwój budowli skupił się na Grupie A, co przypuszczalnie było wynikiem spadku liczby ludności. Na początku VII wieku zaczęły powstawać nowe stele charakteryzujące się rzeźbionymi portretami i długimi tekstami glificznymi. Natomiast w drugiej połowie tego stulecia miasto osiągnęło szczyt rozwoju. Wzniesiono liczne pomniki, zbudowano boisko do gry w piłkę, a nowe i stare budynki są pokryto wapieniem.
W VIII i IX wieku populacja zaczęła spadać. Badania sugerują, że w tym czasie do miasta zaczęły napływać majańskie plemiona Putún znad Zatoki Meksykańskiej, które zdominowały szlaki handlowe na pobliskiej rzece Usumacinta. Jednakże wraz z upadkiem głównych miast w dorzeczu rzeki handel uległ załamaniu, a okoliczne miasta, w tym Altar de Sacrificios, popadły w stagnację. Miasto zostało ostatecznie opuszczone około 950 roku, gdyż po tej dacie nie odnaleziono zbyt wielu śladów ludzkiej obecności.
Odkrycie Stanowisko zostało odkryte 11 lipca 1895 roku przez badacza Teoberto Malera, który ponownie odwiedził je 23 czerwca 1904 roku w ramach misji eksploracyjnej z ramienia Peabody Museum of Archaeology and Ethnology. Nazwał je Altar de Sacrificios, ponieważ uważał, że tzw. Stela 1, którą odkrył służyła do składania ofiar.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Miasta Majów w Gwatemali