W latach międzywojennych źródłem zajmowało się dalej reaktywowane w 1923 r. pod nieco zmienioną nazwą Towarzystwo Miłośników Ustronia. Rozbudowało ono pawilon przy źródle, utrzymywało ścieżki i mostki. Wyremontowano obudowę źródła, a ta zachowana do dziś pochodzi z 1932 r. i została wykonana wg projektu cieszyńskiego architekta Alfreda Wiedermanna. Analiza wody, wykonana w latach 30. przez studenta Wydziału Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, W. Wawrzyczka, wykazała, iż obok jonów żelaza woda zawiera również sód, potas i wapń, jednak zapewne w ilościach tak niewielkich, że zaprzestano jej stosowania w celach leczniczych. Tym nie mniej, źródło dalej było popularnym celem przechadzek kuracjuszy ustrońskiego uzdrowiska, letników jak i miejscowych.
W 1938 r. Towarzystwo sprzedało realność przy Źródle Żelazistym, inwestując pieniądze w zakup znacznie bardziej opłacalnego Źródła „Budzigłód” pod Jelenicą. Na miejscu pawilonu w tym samym 1938 r. nowy właściciel wybudował istniejący do dziś pensjonat „Źródło Żelaziste”.
W latach po II wojnie światowej popularność źródła spadła. Ze względu na rozwijającą się zabudowę powyżej źródła jego wydajność znacznie zmniejszyła, a woda jest często zanieczyszczona i nie nadaje się do spożycia.
Przypisy
Wg informacji na tablicy przy źródle (2022)
Kategoria:Geografia Ustronia Kategoria:Źródła i pijalnie wód mineralnych w Polsce