Od 29 kwietnia 1928 roku równolegle zasiadał we francuskim parlamencie (). Zajmował się przede wszystkim kwestiami dotyczącymi klasy robotniczej, w tym bezrobociem i warunkami pracy. 4 czerwca 1936 roku został mianowany ministrem spraw wewnętrznych w nowo utworzonym rządzie , któremu przewodził Léon Blum. W tej roli Salengro uczestniczył w negocjacjach i był jednym z sygnatariuszy (7 czerwca) , w myśl których pracownicy mieli zapewnione prawo zrzeszania się w związkach zawodowych oraz prowadzenia negocjacji zbiorowych, uzyskali prawo do dwutygodniowego, płatnego urlopu, a czas pracy ograniczony został do 40 godzin tygodniowo.
18 czerwca 1936 roku na polecenie Salengro rozwiązane zostały cztery organizacje skrajnie prawicowe – Croix-de-feu, Młodzież Patriotyczna (), Solidarność Francuska () oraz Parti franciste. Wkrótce w prasie prawicowej, m.in. na łamach i , zaczęły pojawiać się doniesienia o rzekomej dezercji Salengro podczas I wojny światowej oraz głosy wyrażające wątpliwości co do zasadności pełnienia przez niego funkcji ministerialnej. Powołana w celu ich zbadania komisja pod przewodnictwem generała Maurice′a Gamelina orzekła, że kwestia zniknięcia Salengro w 1915 roku, kiedy to trafił do niemieckiej niewoli, była badana przez sąd wojskowy, ten jednak orzekł w 1916 roku o jego niewinności.