Lampart indochiński (Panthera pardus fusca) – podgatunek lamparta plamistego, ssaka z rodziny kotowatych (Felidae), występujący na Azji Południowo-Wschodniej i południowych Chinach.
Systematyka Panthera pardus delacouri została opisana w 1930 roku przez Reginalda Innesa Pococka na podstawie skóry lamparta z Annam. Pocock opisał skórę lamparta indochińskiego jako prawie rdzawoczerwoną w kolorze podstawowym, ale jaśniejszą po bokach. Miał małe rozety, przeważnie o średnicy 3,8 cm i tak blisko osadzone, że wyglądało na ciemne. Futro było krótkie, poniżej . Skomentował, że widział w menażeriach jedynie czarne lamparty z Johor i innych obszarów Półwyspu Malajskiego. Dlatego założył, że odsetek czarnych lampartów wzrasta dalej na południe.
Zapisy z badań nad użyciem kamer przeprowadzonych w 22 lokalizacjach w południowej Tajlandii i na półwyspie Malezji w latach 1996–2009 pokazują, że widywane są głównie lamparty indochińskie odnotowane na północ od Przesmyku Kra. Na południe od Przesmyku odnotowano jedynie lamparty melanistyczne.