Stanisław odgadł życzenie Arona i odczytał mu przypowieść o robotnikach wezwanych o jedenastej. I duch Arona rzeczywiści przeszedł na Stanisława. W imieniu umierającego Stanisław włożył paliusz na Lamberta Sylasa, wyznaczając go następcą arcybiskupa. Podał też umierającemu pastorał, a ten wskazał nim na Gnupa, ojca Eryka, robotnika ostatniej godziny.
Interpretacja Mazurkiewicz, interpretując nocną rozmowę Łukasza i Stanisława z umierającym Aronem, twierdzi, że Aron tylko pozornie uznał, że z morza został wyłowiony jego brat bliźniak. Świadom tego, że pogłoski na ten temat mogłyby zagrozić stabilności biskupstwa krakowskiego, zgodził się na przekazanie paliusza, by uciszyć Stanisława, nie swoim kandydatom, Hieronimowi czy Irlandczykowi, Anchorasowi, lecz patronowi Stanisława, Lambertowi Sylasowi. Umacnia tym samym strukturę kościelną, której spoistości zagrażał dotąd Lambert jako biskup sandomierski, dopuszczający w swej diecezji liturgię słowiańską i przejawiający silne skłonności do wschodniego chrześcijaństwa, których w Krakowie nie będzie mógł rozwijać. Jednocześnie Aron zdaje sobie sprawę z tego, że Sylas, zawdzięczający swą pozycję Stanisławowi, będzie od niego całkowicie zależny.