Nie zrezygnował jednak z działalności komunistycznej; założył tajną komunistyczną grupę utrzymującą kontakty z rumuńskimi komunistami i z Kominternem.
Krótko po przejęciu władzy w Albanii przez Envera Hodżę Plasari przez krótki czas pełnił funkcję dyrektora Teatru Ludowego w Tiranie oraz Albańskiej Agencji Filmowej, otrzymywał także państwowe odznaczenia. W marcu 1946 roku został aresztowany pod zarzutami szpiegowania na rzecz Wielkiej Brytanii, sympatyzowania z socjaldemokracją oraz antyjugosłowiańskiej postawy; podczas przesłuchania był torturowany. Za Plasarim wstawiła się rumuńska minister spraw zagranicznych Ana Pauker, wskutek czego został wypuszczony na wolność i ponownie znalazł pracę w albańskim Ministerstwie Gospodarki. Po odwołaniu Pauker z pełnionej przez siebie funkcji w 1952 roku Anastas Plasari także utracił pracę. Następnie niejednokrotnie był aresztowany przez funkcjonariuszy Sigurimi.
Zmarł w 1982 roku w Tiranie. Opisał swoje wspomnienia, które jednak nie zostały opublikowane.
Życie prywatne Miał syna Aurela, także pisarza.
Przypisy