Wg innej wersji ów pseudonim artystyczny pochodził od nazw nut solfeżu: fa–sol–la, powtarzanych u Paquaya podczas ćwiczeń na instrumencie.

Kiedy w 1935 do Nowego Orleanu przyjechał bandlider Ben Pollack i usłyszał jego grę, od razu zaangażował go do swojego nowo sformowanego zespołu. W następnym roku wyjechał z orkiestrą Pollacka na północ. Grał w Nowym Jorku i Chicago. W 1938 dołączył do zespołu Boba Crosby’ego, występy z którym przyniosły mu lokalny rozgłos. W latach 1940 i 1941, wybierany głosami czytelników, zajmował pierwsze miejsce w plebiscytach miesięcznika jazzowego „DownBeat” w kategorii „Najlepszy klarnecista”. Krytycy wysoko oceniali jego partie solowe m.in. w takich utworach, jak My Inspiration, Spain i Skaters’ Waltz In Swingtime. W jego grze słychać było wpływ stylistyki Jimmie’ego Noone’a.

W 1940 odszedł z grupy Crosby’ego. Następnie współpracował z zespołami Glenna Millera, Gusa Arnheima, Jimmy’ego McPartlanda, Tony’ego Almerico, Claude’a Thornhilla, Teddy’ego Powella, Horace’a Heidta, George’a Bruniesa, Billie Holiday i Muggsy’ego Spaniera, z którym w 1942 dokonał szeregu nagrań. W wolnym od pracy czasie od końca lat 30. regularnie bywał w Nowym Orleanie.