Armia MPLA (Ludowe Siły Zbrojne Wyzwolenia Angoli) miała poważne trudności na południowym froncie, dlatego Farrusco postanowił włączyć się do walki. Wykorzystując swoją wiedzę, zorganizował oddział i zajął Lubango, a potem Ondjivę (wówczas Pereira d’Eça).
W październiku 1975 r. został ciężko ranny w okolicy Matali. Kula przebiła mu płuco. Został niezwłocznie przetransportowany do szpitalu w Lubango, gdzie wtedy znajdowała się siedziba sztabu frontu południowego.
Po ogłoszeniu niepodległości Angoli (11 listopada 1975 r.) dalej walczył w Ludowych Siłach Zbrojnych Wyzwolenia Angoli, które stały się oficjalnymi siłami zbrojnymi Angoli, a potem zostały w 1993 r. przekształcone w Angolskie Siły Zbrojne. 28 maja 1993 r. został mianowany na Wicegubernatora Luandy ds. Obrony. 12 października 2001 r. prezydent José Eduardo dos Santos mianował go Dowódcą Garnizonu Wojskowego w Luandzie (Comandante da Guarniçao Miltar de Luanda).
W uznaniu jego zasług 25 kwietnia 2023 r. prezydent João Lourenço odznaczył go Orderem Zasługi Wojskowej 1.stopnia (Ordem do Mérito Militar, 1.o Grau).