Powstanie w Galicji – wystąpienie mieszkańców Galicji Zachodniej i Wschodniej przeciwko administracji austriackiej w okresie od maja do lipca 1809 roku w trakcie wojny polsko-austriackiej. Wynikiem zrywu było przyłączenie Galicji Zachodniej (w tym Krakowa) oraz okolic Zamościa do Księstwa Warszawskiego. Pomimo wyzwolenia Lwowa i Tarnopola, to pierwsze miasto powróciło pod rządy austriackie, natomiast to drugie trafiło na sześć lat do Imperium Rosyjskiego.
Tło historyczne mały|Lwów, wyzwolony przez oddziały polskie 27 maja, stał się siedzibą tymczasowego rządu galicyjskiego. Po nierozstrzygniętej bitwie pod Raszynem i zajęciu Warszawy przez Austriaków, książę Józef Poniatowski okopał się na prawym brzegu Wisły. Próby arcyksięcia Karola mające na celu sforsowanie Wisły nie powiodły się. Oddziały polskie wykorzystując panującą sytuację skierowały się w stronę zaboru austriackiego, zdobywając po krótkiej bitwie 5 maja Kock, 14 maja Lublin, trzy dni później Sandomierz, i 20 maja, po udanym szturmie, Zamość. Po tych sukcesach 27 maja Armia Księstwa Warszawskiego wkroczyła do Lwowa, gdzie został utworzony Rząd Centralny Wojskowy Tymczasowy Obojga Galicji.