pół strony rękopisu wymagało 4–5 godzin pracy, bez możliwości jej przerwania”.
W nocy z 23 na 24 kwietnia 1942 roku została aresztowana przez Gestapo, po czym spędziła 5 miesięcy w więzieniu w Forcie VII w tym 3 tygodnie w „Domu Żołnierza”, wówczas areszcie śledczym Gestapo, gdzie była torturowana. Później przewieziono ją do niemieckiego obozu koncentracyjnego Ravensbrück, który funkcjonował do końca wojny i gdzie właśnie do samego końca wojny przetrzymywano Halinę Ryffert. Po wyzwoleniu z obozu w 1945 roku przybyła pieszo do Poznania z grupą innych więźniarek.
Działalność naukowa po wojnie 1 listopada 1945 roku Ryffert została wolontariuszką w Katedrze Matematyki, a od 1 stycznia 1946 roku została asystentką, a następnie adiunktką. W 1951 roku przeszła do Katedry Fizyki Teoretycznej, a następnie do Zakładu Akustyki i Teorii Drgań, kierowanego przez prof. Marka Kwieka. W roku 1958 ukończyła rozprawę pod tytułem: „Uzyskiwanie widma chwilowego na podstawie uogólnionej analizy drgań” i otrzymała stopień naukowy kandydata nauk. Po śmierci prof. Marka Kwieka w 1962 roku Halina Ryffert została kierowniczką Katedry Akustyki, stanowisko to pełniła przez 20 lat. W tym samym czasie, od roku 1963 pełniła funkcję prodziekana, a następnie dziekana Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii.