Jeżeli chce się uzyskać łączny poziom ufności równy dla przedziałów, to każdy z nich buduje się na poziomie .
Wyprowadzenie Jeżeli każdy z testów ma poziom istotności i zakłada się ich niezależność, to prawdopodobieństwo, że żaden z nich nie da wyniku fałszywie istotnego, wynosi
Aby błąd I rodzaju w rodzinie był równy , trzeba więc mieć
Po rozwiązaniu tego równania względem dostaje się właśnie wzór .
Własności W swojej klasycznej, jednostopniowej postaci poprawka Šidáka daje dokładną kontrolę FWER wtedy, gdy wartości p odpowiadające prawdziwym hipotezom zerowym są niezależne i mają rozkład jednostajny pod hipotezą zerową. W niektórych ważnych klasach dodatniej zależności pozostaje ona konserwatywna, to znaczy rzeczywisty FWER nie przekracza poziomu nominalnego.
W porównaniu z poprawką Bonferroniego próg Šidáka jest nieco wyższy:
Oznacza to, że metoda Šidáka jest trochę mniej zachowawcza. Różnica bywa jednak mała, zwłaszcza wtedy, gdy jest niewielkie i liczba testów nie jest bardzo duża.
Przykład Jeżeli planuje się testów i chce się kontrolować FWER na poziomie , to poprawka Bonferroniego daje próg
natomiast poprawka Šidáka daje