MPEG-1 obsługuje rozdzielczość do 4095 × 4095 (12-bitów) i strumień binarny do 100 Mbit / s. Standard ten jest najczęściej używany w rozdzielczość: 352x240, 352x288, lub 320x240. Te niskie rozdzielczości, w połączeniu ze strumieniem bitów poniżej 1,5 Mbit / s, tworzą CPB (Constrained Parameters Bitstream), później przemianowana na "niski poziom" (LL – Low Level) w formacie MPEG-2. Są to minimalne wymogi, które powinien spełniać obraz wideo zgodny z formatem MPEG-1. Paramety te zostały wybrane jako kompromis między jakością nagrywanego video a kosztami urządzeń koniecznych do jego obsługi w ówczesnych czasach.
Typy klatek / typy bloków:
MPEG-1 ma kilka typów klatek, które służą do różnych celów. Najpowszechniejszymi i najprostszymi są klatki typu I (I-frames).
I-frames:
Klatki typu I mogą być dekodowane niezależnie od innych klatek i są zwane jako Intra-frames. Klatki typu I można uważać za identyczne z podstawą formatu zdjęć JPEG. Szybkie przeszukiwanie video MPEG-1 jest możliwe jedynie z dokładnością do najbliższej klatki typu I. Jeśli brać pod uwagę tylko kompresję klatki typu I są bardzo szybkie, jednak tworzą bardzo duże rozmiary plików, większe niż zwykle kodowany obraz wideo MPEG-1. Długości pomiędzy klatkami typu I znane są jako wielkość GOP (Group of pictures).