Frontu Nadbałtyckiego, w ramach którego walczyli w okolicach Kłajpedy i w Prusach Wschodnich.
Na początku 1945 Dmitrijewski ponownie pojechał do Moskwy, wtedy wziął również ślub z Ludmiłą. Następnie, po powrocie na front, jego brygada trafiła na Pomorze Środkowe, gdzie została włączona w skład 2. Frontu Białoruskiego. Brała udział w wyzwalaniu wsi Bischofswalde (dziś Biskupnica) oraz w walkach w okolicach jeziora Elsenau (Olszanowskie) i stacji kolejowej Schübben-Zanow (Skibno). W czasie walk o Lębork 10 marca, porucznik w okolicach Pogorzelic miał rzekomo samodzielnie pokonać kolumnę wojsk nieprzyjaciela, składającą się z 200 pojazdów. 11 marca, w trakcie walk o Wejherowo, miejscowa cementownia, w której się znajdował, została ostrzelana przez wojska niemieckie, a on sam odniósł rany. Został przewieziony do szpitala polowego w Lęborku, gdzie zmarł 12 marca 1945 z powodu utraty znacznej ilości krwi (niektóre źródła podają, że zmarł w drodze do szpitala). Został pochowany w jednym z lęborskich parków, a później na cmentarzu żołnierzy radzieckich w Lęborku.