państwa Ameryki Łacińskiej musiały wprowadzić ograniczenia imigracyjne w stosunku do państw europejskich i konkretnie Rzeczypospolitej.
Po zakończeniu II wojny światowej wielu przymusowo przesiedlonych Ukraińców znalazło się w obozach w Niemczech i Austrii poza strefą wpływów Związku Radzieckiego i sprzeciwiali się swojej repatriacji dotąd. Aby uniknąć powrotu, niektórzy podawali się za obywateli polskich. Mimo sprzeciwu ze strony Związku Radzieckiego, alianci wspierali programy osiedlania Ukraińców w Ameryce Północnej, Australii i Europie Zachodniej. W ten sposób ukraińska diaspora rosła, a jej członkowie często pielęgnowali nacjonalistyczne i antykomunistyczne przekonania. W tych miejscach także działały liczne organizacje naukowe i religijne, takie jak Światowy Kongres Ukraińców. Oprócz istniejących już skupisk, punkty ukraińskiej diaspory powstały w Wenezueli i Tunezji.
Postrzeganie Ukraińców nie było zawsze pozytywne. Na przykład jedna z brytyjskich publikacji nawoływała do surowej selekcji Ukraińców, aby wykluczyć osoby niepiśmienne, umysłowo upośledzone, chore, w podeszłym wieku czy podejrzane politycznie.