443-454., duże fale osadników zaczęły docierać dopiero w 1895 r., głównie przez miasto portowe Paranaguá.

W okresie znanym jako „brazylijska gorączka”, między 1895 a 1897 r., ponad 20 tys. chłopów z Galicji przybyło do Brazylii, zwabionych obietnicami taniej ziemi o żyznych glebach. Niektórzy ukraińscy chłopi byli również zachęceni pogłoskami, że Rudolf, następca tronu Austrii, nie umarł, ale przeprowadził się do Brazylii i że przywita ukraińskich imigrantów w tym kraju (Ukraińcy byli tradycyjnie lojalni wobec austriackiej monarchii).

Rząd brazylijski był zainteresowany zwiększeniem osadnictwa europejskiego, często płacił za podróże, umożliwiając w ten sposób emigrację najuboższym członkom społeczeństwa, a nawet obiecał zapewnić osadnikom odzież i żywność, jednak obietnice nie zostawały dotrzymane. Przybysze otrzymali działki nieoczyszczonej ziemi z dala od cywilizacji i nie okazywano żadnego wsparcia. Osadnicy nie znali dziwnego klimatu i sposobu jego uprawy, zapadali na choroby bez żadnej pomocy medycznej i doświadczali wielu zgonówUkrainian Diaspora in Brazil by Marina Bondarenko..