mały|Zdjęcie z planu filmu Róża (1936). W pierwszym rzędzie siedzą od lewej: charakteryzatorka Kazimiera Narkiewicz, reżyser Józef Lejtes, Irena Eichlerówna, Witold Zacharewicz, Bogusław Samborski. W drugim rzędzie stoją m.in. kierownik produkcji Mieczysław Znamierowski, producent Marek Libkow, redaktor M. Szczęsny, operator Seweryn Steinwurzel, operator Albert Wywerka (2. z prawej, w ciemnym krawacie, oparty o kamerę) Kazimiera Teresa Narkiewicz, także Kazimiera Narkiewicz-Opalińska (ur. 4 września 1912 w Winnicy, zm. 29 marca 1985) – polska charakteryzatorka, założycielka Szkoły Charakteryzacji Artystycznej dla Teatru i Filmu w Łodzi (1945–1949) – pierwszej w Polsce szkoły edukującej w zakresie charakteryzacji.
Życiorys Uczyła się w Państwowym Żeńskim Seminarium Nauczycielskim im. E. Orzeszkowej w Trokach (1930–1932). Studiowała w Berlinie i Wiedniu, gdzie w 1936 uzyskała tytuł plastyka-charakteryzatora. Podczas II wojny światowej przebywała w Warszawie pracując w instytutach kosmetycznych. Ponadto, mieszkając przy ul. Ikara 5 w domu rodziny Przedpełskich zajmowała się pomocą żołnierzom Armii Krajowej i Żydom, charakteryzując ich, tym samym uniemożliwiając rozpoznanie i aresztowanie przez okupanta.