Po Soborze Watykańskim II podobne ośrodki naukowe otwierały poszczególne zakony i zgromadzenia na własnych uczelniach.
Źródła teologii duchowości Podstawowymi źródłami teologii duchowości jako nauki są Pismo Święte i Tradycja KościołaKatechizm Kościoła Katolickiego 95.. Znaczącą rolę mają również: różne formy nauczania Kościoła oraz powszechnego nauczania kościelnego, szczególnie chodzi tutaj o nauczanie Doktorów Kościoła. Źródła nie mają tej samej wartości w opisaniu, przekazaniu doświadczenia duchowego, które niejednokrotnie jest nawet niemożliwe do wyrażenia przez osobę. Bóg dotyka człowieka w sposób jednostkowy i niepowtarzalny. Źródłami dla teologii duchowości są również: dzienniki duchowe, spisane teksty modlitw, wszelkie opisy przeżyć duchowych. Mogą one często być zapisane przy użyciu języka poetyckiego, symbolicznego, metaforycznego, w zależności od kondycji i kultury świadka. Teologa interesują również wzorce postaw duchowych, ich ortodoksyjność w rozumieniu doktryny Kościoła. Werbalizacja doświadczenia duchowego dokonuje się „we wspólnocie Kościoła w liturgii”.