Przeciwko wymyśleniu opowieści przez niego świadczą: negatywny stosunek do Litwinów, który przejawiał w swojej kronice oraz pojawienie się legendy w latopisach litewskich, w niedługim odstępie czasowym od wydania dzieła Długosza.
Według Długosza o rzymskim pochodzeniu Litwinów miały świadczyć: nazwa Litwa wywodząca się od Italii (Litalia), struktura i leksyka języka litewskiego zbliżona do łaciny z domieszką języków słowiańskich, obrzędy i wierzenia podobne u Rzymian i Litwinów oraz analogie w instytucjach ustrojowych. Według kronikarza zwolennicy Pompejusza na czele z księciem Wiliusem opuścili Rzym, dotarli na ziemie litewskie i założyli Wilno. Przybysze z Rzymu mieli następnie uzależnić od siebie lokalnych mieszkańców i podbić ziemie litewskie.
Według Latopisu Wielkiego Księstwa Litewskiego i Żmudzkiego jeden z krewnych cesarza Nerona, Palemon (przedstawiciel dynastii julijsko-klaudyjskiej), wraz z rodziną i 500 przedstawicielami szlachty rzymskiej, opuścił Rzym w obawie przed prześladowaniami władcy, zaś według późniejszej wersji kroniki w obliczu suszy i głodu. Według Latopisu Krasińskich na Litwę wraz z Palemonem uciekła nie tylko rzymska szlachta, ale również przedstawiciele prostego ludu.