thumb|Pojedynek w Lasku Bulońskim w Paryżu (1874) Pojedynek (łac. duelium, gr. μονομαχία) – zaaranżowana walka pomiędzy dwoma uzbrojonymi przeciwnikami stanowiąca honorowy sposób rozstrzygnięcia sporu. W średniowieczu pojedynek sądowy był częstym i ostatecznym środkiem dowodowym w procesie sądowym.
Pojedynek toczyli rywale osobiście zaangażowani w konflikt, który zainicjować mogła przykładowo obraza, spór czy potrzeba ochrony dobrego imienia. Pojedynki i sposób ich przygotowania zaczęły z czasem przyjmować formę rytuału, powstawały nieformalne prawa i obowiązki pojedynkujących się oraz ich sekundantów (do obowiązków sekundanta należało przykładowo ustalenie miejsca i czasu pojedynku oraz zasad i warunków walki). W pojedynkach najczęściej stosowano broń białą (np. miecz, rapier, szpadę, szablę), a po upowszechnieniu się broni palnej również pistolety.
Warunki zakończenia pojedynku Warunki pojedynku zależały od wcześniejszych ustaleń, pojedynki były prowadzone do: upływu uzgodnionego czasu (w przypadku walki na broń białą), wykonania wszystkich strzałów (nawet jeśli były chybione), pierwszej lub drugiej krwi (zranienia), niezdolności pojedynkowej (rana używanej ręki czy omdlenie), śmierci jednego z walczących (w późniejszych kodeksach honorowych uznany za niedopuszczalny).