Wspierało także rozwój rodzimego teatru oraz prowadziło własną aktywność wydawniczą.
Jego członkowie aktywnie uczestniczyli w sporach i debatach w łonie filipińskiej inteligencji początku dwudziestego stulecia. Bardzo silnie akcentowali przy tym służebność literatury wobec społeczeństwa. Uznawali się za mga kawal ng panulat (żołnierzy pióra). Twierdzili także, iż przynależność do organizacji niesie za sobą poważne zobowiązania wobec zarówno kraju ojczystego, jak i jego mieszkańców. Wspierali uznanie tagalskiego za narodowy język Filipin. Ich wysiłki na tym polu zasadniczo przyniosły skutek 31 grudnia 1937 roku, kiedy to prezydent Quezon ogłosił utworzenie opartego właśnie na tagalskim języka narodowego. Od lat 60. XX stulecia określa się go jako język filipiński.
Długoletnim przewodniczącym Ilaw at Panitik był Jose Esperanza Cruz, redaktor pisma Liwayway. Działał w nim również Jose Corazon de Jesus, uznawany za najważniejszą postać filipińskiej literatury okresu panowania amerykańskiego. Wśród innych jego członków wymienia się twórców takich jak Deogracias Rosario, Carmen S. Herrera, Catalino V. Flores, Domingo Raymundo, Francisco M. Vasquez, Hilaria Labog, Jose Bal.