Suknię zaprojektowała w 2006, wykorzystując delikatną tkaninę, która miała być lekka i pozbawiona sztywnej konstrukcji. Jedwab zakupiono w kolorze białym, a następnie zafarbowano na odcień zieleni będący kompozycją kilku tonów. Barwę tę wybrał Joe Wright spośród trzech pigmentów zaproponowanych przez Durran. Projektantka unowocześniła niektóre trendy charakterystyczne dla epoki, między innymi odsłonięte plecy i ramiona, aby nadać sukni bardziej współczesny charakter, nawiązujący do stylu prostych, odważnie kolorowych wieczorowych kreacji.
Szmaragdowozielona suknia jest bogato udrapowaną kreacją z głębokim dekoltem, obniżonym tyłem w stylu chłopczycy, cienkimi ramiączkami, draperią oplatającą górną część bioder, centralnym rozcięciem oraz pełną, inspirowaną stylem greckim spódnicą. Jak podkreślała sama Durran, sukni nie można uznać za w pełni autentyczną pod względem historycznym, ponieważ zawiera elementy londyńskiej mody z epoki, które rzadko występowały razem w jednym stroju. Należą do nich między innymi odsłonięte plecy oraz szeroko rozkloszowana spódnica.