W 1698 ponownie zarządzono zbiórkę i po zebraniu odpowiednich środków budowę powierzono , który opracował drewniane modele projektowe świątyni. Konsekracja ukończonej świątyni miała miejsce 1 stycznia 1700, nadano jej imię Świętej Trójcy.
18 sierpnia 1705 drewniana konstrukcja została ogarnięta pożarem wywołanym uderzeniem pioruna. Silny wiatr wiejący na wschód stwarzał zagrożenie dla miasta, a występowanie pożaru na dużych wysokościach uniemożliwiało akcję gaśniczą, stąd podjęto decyzję o zawaleniu górnych partii za pomocą armaty. Nabożeństwa tymczasowo odprawiano początkowo w warsztacie garnizonowym, a następnie przez czternaście lat w budynku odlewniczym na Philippsbergu, w miejscu obecnego więzienia. W 1716 książę August Wilhelm zlecił Hermannowi Korbowi nadzór nad odbudową, ściany wzniesiono w konstrukcji drewnianej pokrytej kamieniem. Świątynię, chociaż jeszcze nieukończoną, otwarto w pierwszą niedzielę Adwentu 1719 roku. W 1757 ukończono odbudowę wież. W 1917 roku dzwony kościoła zarekwirowano na cele wojenne.