Bitwa pod Radziwiliszkami (lit. Radviliškio kautynės) – bitwa pomiędzy Litewskimi Siłami Zbrojnymi a Zachodnią Armią Ochotniczą, proniemiecką formacją wojskową dowodzoną przez Pawieła Bermondta-Avałowa niedaleko miasta Radziwiliszki w ramach litewskich wojen o niepodległość. Stoczona została 21–22 listopada 1919 i zakończyła się zdecydowaną porażką proniemieckiej formacji i jej późniejszym odwrotem z krajów bałtyckich.
Tło bitwy Zachodnia Armia Ochotnicza, dowodzona przez kozaka Pawła Bermondta-Awalowa oraz generała Rudigera von der Goltza, poniosła już klęskę w Rydze z rąk armii łotewskiej. Rząd niemiecki nakazał armii ewakuację z krajów bałtyckich. W rezultacie Zachodnia Armia Ochotnicza zaczęła marsz na południe, atakując Litwę wzdłuż miast Birże, Jurbork, Linków, Rosienie, Szawle i Radziwiliszki (to ostatnie było ważnym miastem kolejowym). Po zwycięstwie Litwy nad siłami bolszewickimi na wschodzie do walki z siłami Bermondta-Awalowa można było skierować większą liczbę żołnierzy. Na dowódcę nowego frontu wyznaczono Kazysa Ladygę, który 20 listopada rozkazał 2. Pułkowi Piechoty Litewskiej rozpocząć atak na Radziwiliszki.