W opisie nie jest wskazana barwa płomienia, ale czerwień i złoto odczytać można ze szrafowania tynktur na ilustracji.
Ponadto, Ostrowski dla wariantu pierwszego podaje alternatywne barwy wierzchu labrów, ale na odnośnej ilustracji wierzch jest czerwony.
Według nowszych opracowań niemieckich, herb ten miał pole srebrne, płomień czerwony, zaś labry czarno-czerwone, podbite srebrem.
Najwcześniejsze wzmianki Herb nie jest znany heraldykom aż do przełomu XIX i XX wieku. Kasper Niesiecki przytoczył rodzinę Prek, ale przypisał im zbliżony wyglądem i nazwą herb Borck.
Rodzinę Prek znał także Seweryn Uruski, ale przypisał on im bliżej nieokreślony herb Borek.
Właściwe wizerunki i opisy herbu Prek pojawiły się w herbarzach dopiero na początku XX wieku. Przytoczył je tzw. herbarz Siebmachera z 1905 roku, który nazwał ten herb Borek, zaś informacje częściowo powtórzył za nim w swoich pracach Juliusz Karol Ostrowski, używając jednak nazw Prek i Prek II.
Herbowni Według Tadeusza Gajla, który listę herbownych skompilował m.in.