a zwłaszcza szkoły lwowsko-warszawskiej – W. Tatarkiewicza, T. Czeżowskiego). Na gruncie badań z zakresu metaetyki i metodologii etyki Wiśniewski sformułował i uzasadnił pogląd, że współcześnie formuła (znanego z dziejów etyki) sporu między relatywizmem a absolutyzmem etycznym wyczerpała się na rzecz stanowisk (nazwanych przezeń probabilizmem etycznym) opowiadających się za koniecznością stałego przezwyciężania relatywizmu w obszarze poszukiwania wartości i norm, poprzez stosowanie procedur uprawdopodobniających nasze oceny, które wzmacniają uniwersalność norm. W swoich badaniach podejmował również zagadnienia zła, poczucia winy, etyki biznesu, etyki prawniczej, etyki życia społeczno-politycznego i gospodarczego oraz różnych aspektów etyki szczegółowej i stosowanej.
Okres toruński należy uznać za pierwotny i najważniejszy w karierze naukowej i zawodowej Wiśniewskiego.