W tym samym roku został przyjęty na dwór cesarski w Augsburgu i w 1583 roku wyjechał do Pragi. W latach 1587–1588 był kanonikiem w kolegiacie św. Krzyża we Wrocławiu.
Komponował prawie wyłącznie muzykę wokalną do tekstów religijnych w języku łacińskim. We wczesnym okresie swojej twórczości nawiązywał do tradycji niderlandzkiej polifonii, w mszach o budowie odcinkowej i zmiennej obsadzie głosowej wykorzystując fragmentarycznie lub w całości chorałowy cantus firmus, a także stosował przeimitowanie, imitowanie parami, struktury sylabiczne i deklamacyjne oraz kontrapunkt. W hymnach wprowadzał ponadto technikę alternatim i bardziej zróżnicowany cantus firmus, w magnifikatach z kolei nawiązywał do twórczości Palestriny, stosując fauxbourdon i kanon. W responsoriach ze zbioru Preces speciales i mszy Regina coeli wysunął na pierwsze miejsce zasadę zrozumiałości tekstu i wyrazistości deklamacji, zastosował układ 4-głosowy i unikał skomplikowanej polifonii na rzecz sylabiczności, homorytmii i fauxbourdonu, wytyczając w ten sposób wzorce dla późniejszych reform potrydenckich w zakresie muzyki kościelnej.
Kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Flamandzcy kompozytorzy Kategoria:Organiści Kategoria:Kompozytorzy renesansu Kategoria:Urodzeni w 1531 Kategoria:Zmarli w 1591