Miał on długość 50 m i posiadał sześć torów.

Teren, na którym w ciągu kilku lat wzniesiono rozległy kompleks basenowy miasto Katowice pod koniec lat 20. XX wieku nabyło od Edwarda Bugli bądź w 1929 roku od spółki Giesche. Jego uroczyste otwarcie nastąpiło w 1933 roku pomimo nieukończenia do tego czasu wszystkich prac. Budowę w całości sfinalizowano w 1935 roku. W momencie otwarcia Bugla była największą w Polsce i drugą co do wielkości pływalnią w Europie Środkowej (po budapeszteńskim ).

Katowicka pływalnia składała się z 10 basenów pływackich o łącznej powierzchni 1 tys. m², ze skoczniami (w tym 10-metrową, z której można było oddawać skoki z 10, 5, 3 i 1 m wysokości) trampolinami, zjeżdżalniami, zapleczem z natryskami i szatniami oraz boiskami sportowymi. Buglę, tak samo jak lodowisko Torkat, zaprojektował architekt miejski Lucjan Sikorski. Obiekt administrował Miejski Ośrodek Wychowania Fizycznego, a jego zbiorniki były zasilane wodą z kopalni „Wujek”.

W latach międzywojennych katowicka pływalnia cieszyła się dużą popularnością wśród mieszkańców, a w pierwszym sezonie jej funkcjonowania sprzedano prawie 43 tys. jednorazowych biletów wstępu i 101 miesięcznych.