Restauracje kościoła nastąpiły w latach 1858, 1866, 1867, a remont generalny w 1869 i w 1899. Wnętrze odnawiano w 1918 i 1930. Podczas walk II wojny światowej w 1944 kościół i kaplicę uszkodzono. Odbudowano go w 1945Ryszard Brykowski, Kościół parafialny w Piotrawinie, w: Roczniki Humanistyczne, nr 6.4 (1957), s. 47-56..
Architektura Ceglany (układ polski z zendrówką), orientowany, oszkarpowany, jednonawowy, trójprzęsłowy kościół stoi w centrum cmentarza. Oprócz kaplicy towarzyszy mu dzwonnica z 1798. Nawa zamknięta jest węższym i niższym prezbiterium, które jest zamknięte trójbocznie. Towarzyszy mu od południa starsza zakrystia sklepiona kolebkowo i nowsza (obecnie kaplica) od północy. W nawie i prezbiterium występują sklepienia sieciowe spięte zwornikami z herbami Dębno.
Elewacje z maculcami i szkarpami (częściowo przemurowanymi w 1798) ożywione są pasami fryzu z cegieł układanych na kant, jak również gzymsem. W elewacji zachodniej znajduje się ostrołukowy portal i dawny otwór okienny pierwotnie zamknięty ostrołukowo, potem zamurowany i zwieńczony łukiem odcinkowym. Szczyt wschodni jest trójkątny i ma otwór okienny na osi. Kościół kryją dachy dwuspadowe z dachówką karpiówką.