Ludwik I brzeski (Sprawiedliwy, Roztropny, Prawy) (ur. między 1313 a 1321, zm. w grudniu 1398) – książę namysłowski w latach 1338–1342 i legnicki w latach 1342–1345 z bratem Wacławem I, w latach 1345–1346 w wyniku podziału Legnicy, w latach 1346–1348/1349 bez przydziału, od 1348/1349 w Lubinie, od 1358 na połowie Brzegu i Oławy, od 1359 w Chojnowie, w latach 1364–1373 regent w Legnicy, od 1368 całość księstwa brzesko-oławskiego, od 1373 w Kluczborku, w latach 1392–1395 w Niemczy.
Życiorys Ludwik I był młodszym synem księcia legnicko-brzeskiego Bolesława III Rozrzutnego i królewny czeskiej Małgorzaty. W źródłach Ludwik, podobnie jak jego starszy brat Wacław, po raz pierwszy pojawia się w 1329 przy okazji składania przez Bolesława III hołdu lennego Janowi Luksemburskiemu.
W latach następnych Ludwik przebywał na dworze Luksemburgów w Pradze. Miało to zapewne na celu nauczenie się dobrych metod rządzenia i uprawiania polityki.
W 1342 starzejący się Bolesław III pragnący przy okazji się pozbyć ogromnych długów, zdecydował się wydzielić synom dzielnicę legnicką jako zaopatrzenie, sam zaś usuwając się do księstwa brzesko-oławskiego.