Już dwa dni później zdezerterował z niemieckiej armii, wstępując w szeregi Polskich Sił Zbrojnych. Został z nich jednak wydalony i osadzony w obozie jenieckim w marcu 1945 r., gdy odkryto jego pokrewieństwo z Emanuelem Moravcem. Po wojnie został przekazany władzom czechosłowackim. Wraz z transportem żołnierzy Wehrmachtu przybył 24 października 1945 roku do obozu jenieckiego w Pradze-Motoli. W sierpniu 1945 r. został przekazany pod jurysdykcję Nadzwyczajnego Sądu Ludowego w Pradze Pankrácu. W śledztwie badano głównie jego działalność na froncie wschodnim, gdyż na podstawie jednego z listów ustalono, jakoby miał w 1943 r. pod Smoleńskiem wrzucić granat do pomieszczenia, w którym znajdowała się rodzina partyzantów. Pomimo kilku niezależnych od siebie i korzystnych dla niego zeznań świadków i pomimo petycji znajomych artystów, został skazany w dniu 14 lutego 1947 r. za zbrodnie przeciwko państwu na siedem lat więzienia, pozbawienie praw obywatelskich na okres 10 lat, konfiskatę mienia i obciążenie kosztami procesu. W sprawie o popełnienie zbrodni wspierania i propagowania nazizmu oraz spowodowania obrażeń ciała dużej liczby osób (tj. służbę na froncie wschodnim) został zaś uniewinniony.