Kiedy państwo Kanuta zaczęło chylić się ku upadkowi snuł z wygnańcem Haraldem marzenia o państwie od Nowogrodu po Grenlandię.

Łukasz nie wierzył w możliwość egzystowania dusz po śmierci, a przed ich ponownym połączeniem z ciałami na Sądzie Ostatecznym. Miał ją za skazę platońską. W kwestiach kosmologicznych był jednak zdecydowanym platonikiem. Za Psellosem komentującym platońskiego Kritiasza uznawał, że Ziemia jest kulą, a układ kontynentów na niej musi być symetryczny. I jak na wschodniej półkuli są trzy lądy ze sobą złączone (europejski, afrykański i azjatycki), tak samo na zachodniej musi istnieć Atlantyda (Przeciwziemia) składająca się z trzech lądów. Szedł w swoich przekonaniach dalej jeszcze: jak ze Szwecji płynie się do Widulandii w kierunku południowo-wschodnim najpierw Dźwiną, potem przez wielkie jeziora wokół Holmgardru, następnie Borystenesem do morza, na którego przeciwległym brzegu leży Konstantynopol, tak z Grenlandii musi prowadzić droga w kierunku południowo-zachodnim, dalej Przeciwdźwiną, przez kraj wielkich jezior, następnie Przeciwborystenesem do leżącego naprzeciw jego ujścia Przeciwkonstantynopola, stolicy Przeciwgreków czyli miedzianolicych Atlantów.

Uwagi

Przypisy . . . . . . . . . . .

Bibliografia

Kategoria:Nowa baśń Kategoria:Postacie z utworów Teodora Parnickiego