II Batalion Wolonterów płk. Walentego Kwaśniewskiego – polski oddział piechoty wchodzący w skład wojsk powstańczych okresu insurekcji kościuszkowskiej. Został sformowany na przełomie kwietnia i maja 1794 przez płk. Walentego Kwaśniewskiego.
Formowanie i walki Batalion został sformowany na przełomie kwietnia i maja 1794 przez płk. Walentego Kwaśniewskiego. 21 kwietnia Rada Zastępcza Tymczasowa mianowała Kwaśniewskiego pułkownikiem i opublikowała zarządzenie w sprawie rekrutacji trzech jednostek wolonterskich. Wójt VI Cyrkułu, Jan Denert, otrzymał polecenie dostawienia rekrutom chleba, a koniom siana i owsa z magazynów rosyjskich. 23 kwietnia płk Kwaśniewski wyprowadził ponad 400-osobowy batalion z Warszawy pod Zegrze. 7 maja batalion osiągnął liczbę 500 żołnierzy i posiadał około 120 koni. 24 maja Kwaśniewski otrzymał nowy etat, ustalony dla pułków milicyjnych. Zdecydował się więc na formalne oddzielenie piechoty od jazdy i utworzenie drugiej jednostki (pułku jazdy) pod jednym dowództwem. 14 lipca oddział Kwaśniewskiego liczył 400 głów piechoty i 100 jezdnych. 8 sierpnia Kwaśniewski z batalionem piechoty i pułkiem lekkiej kawalerii został wysłany na wzmocnienie jednostek operujących na terenie województw lubelskiego i brzesko-litewskiego;