Okres międzywojenny Ukończyła kurs dla organizatorów seminariów nauczycielskich organizowany w Warszawie przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, które następnie powierzyło jej zadanie zorganizowania placówki w Zgierzu. 2 lutego 1919 otwarto pięcioletnie Żeńskie Seminarium Nauczycielskie w Zgierzu, którego przełożoną została Stefania Kuropatwińska. Pierwsze lata poświęciła na działania na rzecz poprawy warunków socjalno-bytowych uczennic i warunków lokalowych szkoły. W 1925 r. powstał budynek internatu, a w 1927 – nowoczesny budynek szkolny, który w kolejnych latach doposażony był o kolejne obiekty (sala gimnastyczna, budynki gospodarcze, biblioteka, laboratorium, szklarnia, boisko i korty tenisowe, pralnia, magiel, obory, stajnie itp.). Życie społeczne internatu, wspólne zajęcia pozalekcyjne oraz samorząd uczennic stanowiły istotny element pracy wychowawczej szkoły. Zgierski zakład kształcenia nauczycieli był placówką postępową i otwartą na nowe koncepcje pedagogiczne. Duży nacisk kładziono na ćwiczenia praktyczne (m.in. wdrażano slojd). W zgierskim seminarium testowano m.in. daltoński plan laboratoryjny oraz metodę „ośrodków zainteresowań” Ovide’a Decroly’ego.