Annaliści – starożytni rzymscy historycy, tworzący w czasach republiki, od III do I wieku p.n.e.
Nazwano ich tak ze względu na to, że w swoich pracach, noszących najczęściej tytuł Annales (łac. „Roczniki”), przedstawiali dzieje Rzymu w porządku annalistycznym, rok po roku. Pierwszym z nich był Kwintus Fabiusz Piktor, jednocześnie pierwszy znany historyk rzymski. On i czterech kolejnych autorów pisali po grecku. Łacinę jako język dzieł annalistycznych wprowadził z powodzeniem Lucjusz Kasjusz Hemina.
Ze względu na różnice w zakresie języka, jak i stylu narracji, wprowadzono podział annalistów na trzy grupy: starszych, średnich i młodszych. Praca żadnego spośród nich nie zachowała się w całości, przetrwały jedynie większe lub mniejsze fragmenty w twórczości innych starożytnych pisarzy. Najczęściej ocenia się, że najbardziej wiarygodni byli annaliści starsi i średni, natomiast młodsi przywiązywali większą wagę do stylistyki niż do rzetelności i ich dzieła zawierały sporo zmyśleń.
Dzieła annalistyczne były wykorzystywane przez następnych starożytnych historyków, szczególnie wiele czerpali z nich Dionizjusz z Halikarnasu i Tytus Liwiusz.