Badacze starożytności jako mankamenty annalistyki młodszej wymieniali wprowadzanie zupełnie fikcyjnych epizodów, jak wymyślone zwycięskie bitwy, mające podnieść prestiż opisywanych rodów, mnożenie ponad miarę liczby poległych przeciwników, co miało podnosić znaczenie wygranych starć, czy też przedstawianie dawnych sporów pomiędzy patrycjuszami a plebejuszami przez pryzmat zmagań między optymatami a popularami. Dochodziło nawet do zapożyczania epizodów z II i I wieku p.n.e., które z niewielkimi zmianami trafiały do opisów wydarzeń ze stuleci V i IV, tak by te stały się obszerniejsze. Często zdarzały się powtórzenia całych fragmentów, zwłaszcza w sytuacjach, gdy jakieś wydarzenie miało w źródłach rozbieżną datację. Oprócz tego wskazywano na błędne próby wskazania w odległych czasach uzasadnienia dla działalności obu stronnictw współczesnych annalistom młodszym, zaś rozległość dzieł (po 20 lub więcej ksiąg) miała być częściej wynikiem wprowadzania dywagacji literackich i zmyśleń niż solidnych badań, a poprzez dodawanie wielu nowych szczegółów tworzono złudne wrażenie dokładnego przedstawienia dziejów. Za wyraz prawniczego sposobu myślenia tych autorów uznawano dodawanie jakichś dawnych wydarzeń mających uzasadnić współczesne im instytucje czy ceremonie;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Annaliści rzymscy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.